ทุกคนเป็นมินิมัลลิสต์กันมาตั้งแต่แรก

Image result for ทุกคนเป็นมินิมัลลิสต์กันมาตั้งแต่แรก

การใช้ชีวิตแบบมินิมัล (จุลนิยม) คือ การลดจํานวนข้าวของให้ เหลือน้อยที่สุดเท่าที่จําเป็น สําหรับหนังสือเล่มนี้ก็คือ การคํานึงถึง ความสุขโดยผ่านสิ่งของต่างๆ ที่มีอยู่น้อยนิด

แรกเริ่มเดิมที่ไม่มีใครเกิดมาพร้อมสิ่งของ ดังนั้นจึงถือว่าทุกคน เป็นมินิมัลลิสต์กันตั้งแต่เกิด การมีข้าวของมากเกินความจําเป็นนั้น ขโมยอิสระของพวกเราทุกคนไป

คุณค่าของเราไม่ได้วัดจากข้าวของที่มี และข้าวของเหล่านั้นให้ ความสุขแก่เราได้เพียงหยิบมือ ยิ่งกว่านั้นข้าวของมากมายที่ไม่จําเป็น ยังลดทอนพลังงานและเวลาไปจากเราด้วย กลุ่มคนที่เริ่มรู้สึกถึง สิ่งเหล่านี้ก็คือมินิมัลลิสต์

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะรายล้อมไปด้วยข้าวของมากมาย แต่ทุกคน ก็คงจินตนาการถึงความรู้สึกสดชื่นในทุกวันๆ ได้ ที่พวกเราเข้าใจ ความรู้สึกสดชื่นหลังจากจัดการข้าวของที่ไม่จําเป็นได้นั้นก็เพราะว่า ทุกคนเคยมีประสบการณ์มาแล้ว เช่น ตอนที่พวกเราจะไปเที่ยว

ก่อนออกเดินทางพวกเรามักหมกมุ่นกับการจัดกระเป๋าจนเกือบ

อะไรไม่จําเป็นก็ทิ้งไป

ถึงเวลาเดินทาง ถึงแม้ว่าจะเช็กของจําเป็นจากลิสต์ดีแล้วก็ยังรู้สึก เหมือนลืมอะไรสักอย่าง แต่เมื่อต้องออกเดินทางแล้วจึงเลิกคิดถึง เรื่องนั้นและลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากบ้าน หลังจากที่ปิดบ้าน เรียบร้อยก็จะรู้สึกปลอดโปร่งว่า เพียงแค่มีกระเป๋าเดินทางใบเดียว ก็สามารถใช้ชีวิตไปได้ระยะหนึ่ง ซึ่งจริงๆ แล้วเราอาจจะลืมอะไร สักอย่างไว้ที่บ้านก็ได้ แต่แค่ไม่ลืมของสําคัญไว้ก็พอแล้ว

เรารู้สึกสบายใจที่ได้นอนกลิ้งอยู่บนเสื่อทาทามิเมื่อถึงห้องพัก ของโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่นที่สะอาดและมีของเพียงน้อยชิ้น ดังนั้นโรงแรม สไตล์ญี่ปุ่นจึงอยู่แล้วรู้สึกสบายใจ หลังจากที่วางสัมภาระไว้ในห้อง เรียบร้อยก็สามารถออกไปเดินเล่นตัวเปล่าได้อย่างสบาย ๆ จะไป ที่ไหนก็ได้ เพราะมีทั้งเวลาและไม่มีเรื่องที่จะต้องทํา

ไม่ว่าใครก็คงเคยสัมผัสความรู้สึกที่เป็นมินิมัลลิสต์แบบนั้นกัน มาแล้ว และแน่นอนว่าทุกคนก็เคยสัมผัสความรู้สึกที่ตรงข้ามกับ มินิมัลลิสต์ด้วยเช่นกัน

ตอนที่จะเดินทางกลับ ข้าวของต่างๆ ที่น่าจะแพ็คไว้อย่างดีแล้ว กลับกระจัดกระจายอยู่ในกระเป๋า และแทนที่จะใส่ของฝากที่ซื้อมาไว้ ในกระเป๋าเดินทางกลับต้องนํามาถือพะรุงพะรัง ส่วนในกระเป๋าเสื้อ ก็เต็มไปด้วยตัวเข้าชมสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ หรือไม่ก็ใบเสร็จที่คิดว่า จะเก็บไว้ดูทีหลัง และสุดท้ายก็ต้องมาลําบากค้นหาตั๋วเครื่องบิน ทั่วไปหมด “เอาไปเก็บไว้ที่ไหนแล้วนะ ตรงนี้เหรอ หรือว่าตรงนั้น” เราก็จะเริ่มขมวดคิ้วและหงุดหงิด แถมยังถูกมองด้วยสายตาเย็นชา จากคนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังอีกด้วย

พอมีข้าวของมากมายเกินจะรับมือไหวแบบนี้ ก็มักจะรู้สึก หงุดหงิดขึ้นมาจนไม่ได้ใส่ใจกับของสําคัญชิ้นอื่นๆ

พวกเราใช้ทั้งเวลาและพลังงานหมดไปกับการไขว่คว้าหาข้าวของ มาเพิ่ม หมดไปกับการดูแลรักษาข้าวของที่มีอยู่ และเก็บกวาดของ เหล่านั้น ทุ่มเทมากเสียจนข้าวของเหล่านั้นอาจกลายมาเป็นเจ้าชีวิตของเราแทน

 

Sponsored
บาคาร่า

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *