ของที่ถูกทิ้ง

Image result for ของที่ถูกทิ้ง

ของที่ผมทิ้งไปมีดังนี้

ชั้นหนังสือและหนังสือทั้งหมด (น่าจะคิดเป็นเงินได้ 1 ล้านเยน แต่ขายไปในราคา 20,000 เยน)

เครื่องเสียงและแผ่นซีดีทั้งหมด (แต่ก่อนผมทําตัวเป็นผู้รอบรู้ เรื่องดนตรีทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สนใจ)

ทั้ง ๆ ที่อาศัยอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่รู้ทําไมถึงมีตู้ขนาดใหญ่ที่อัดแน่น ไปด้วยถ้วยชาม

ของจิปาถะที่ดูโบราณ (ซื้อมาจากการประมูลเท่าที่จะซื้อมาได้)

เสื้อผ้าหลวม ๆ ราคาแพง กับเสื้อที่คิดว่าถ้าสักวันกลับมาผอม ก็คงจะได้ใส่อุปกรณ์เกี่ยวกับกล้องถ่ายรูป 1 ชุด (ไม่รู้ว่าทําไมถึงมีห้องมืดด้วย อีกต่างหาก…ผมทําอะไรลงไปเนี่ย)

อปกรณ์ที่ใช้สําหรับซ่อมจักรยาน (ได้ใช้ทุกชิ้นอย่างคุ้มค่าแล้ว)

กีตาร์ไฟฟ้าและเครื่องขยายเสียงที่มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด (เพราะ ไม่อยากรับรู้ถึงความท้อแท้ก็เลยวางทิ้งไว้)

โต๊ะกินข้าวที่ใหญ่เกินไปสําหรับคนโสดและโต๊ะทํางาน (ทั้ง ๆ ที่อยู่คนเดียว แต่ก็อยากทําสุกี้กินกับใครสักคน)

ฟูกนอนขนาดใหญ่ (ก็หลับสบายอยู่หรอก แต่หนักไปหน่อย)

โทรทัศน์ขนาด 42 นิ้วที่ไม่พอดีกับห้องขนาด 11 ตารางเมตร (มารู้ตัวที่หลังว่าชอบดูหนังมากกว่า)

PS3 และชุดโฮมเธียเตอร์ที่ซื้อมาเพื่อจะได้เพลิดเพลินกับหนัง ที่ชื่นชอบ (แต่ก่อนผมเคยชอบเครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้มาก)

ฮาร์ดดิสก์ที่เก็บหนังโป๊เอาไว้ (นี่ต้องใช้ความกล้ามากๆ เลยถึง จะพูดออกมาได้)

ภาพถ่ายฟิล์มหลังจากที่สแกนเก็บเอาไว้เรียบร้อย (แต่ก่อนผม แปะรูปเหล่านี้เต็มผนังไปหมดจนแกะไม่ไหว)

จดหมายแห่งความทรงจําทั้งหลายที่ตัดสินใจทิ้งหลังจากสแกน เก็บไว้ (เป็นจดหมายที่ไม่ได้ทิ้งตั้งแต่สมัยอนุบาล) เพราะตัดใจทิ้ง ไม่ได้จริงๆ ก็เลยสแกนเก็บไว้ (ตอนที่จะขายหนังสือก็ถ่ายหน้าปก เก็บไว้ที่ละเล่ม) และยังมีรูปถ่ายไร้สาระอีกสามพันกว่ารูปที่เก็บไว้ ในฮาร์ดดิสก์

ตอนนี้มาคิดๆดูแล้ว เมื่อก่อนผมก็มีข้าวของทุกอย่างเพียบพร้อม ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์เครื่องใหญ่ ชุดโฮมเธียเตอร์ คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก ไอโฟน หรือเครื่องนอนนุ่ม ๆ แต่ถึงจะมีของพวกนี้แล้ว ผมก็ยัง หน้ามืดตามัวเอาแต่มองหาในสิ่งที่ตัวเองยังไม่มีและไม่รู้จักพอสักทีถ้ามีโซฟาหนังที่นั่งได้สองคนสักตัวก็คงดี จะได้นังดหง ได้อย่างมีความสุข (อาจจะได้โอบไหล่เธอไปด้วยระหว่ ถ้ามีชั้นหนังสือติดผนังแบบที่เคยเห็นตามนิตยสารก็คง ดจาดขึ้นมา หรือไม่ก็ถ้าเป็นบ้านที่มีลานกว้าง ๆ ก็คงดี จะได้เรีย เพื่อนๆ มาปาร์ตี้ที่บ้าน ห้องที่ผมเคยเห็นตามนิตยสารก็มีแบน กันทั้งนั้น แต่ที่ห้องผมไม่มีหรอก ถ้ามีสิ่งเหล่านั้นละก็ผมคงจะได้ รับการยอมรับมากกว่านี้ รายการ

ทั้งๆ ที่ผมก็มีข้าวของที่จําเป็นครบทุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังหน้ามืด ตามัวอยากได้ของที่ตัวเองยังไม่มีอีก จึงไม่มีความสุขแม้แต่น้อย กับความคิดที่ว่า “ขอเพียงแค่มีสิ่งนั้น แค่นี้ชีวิตก็จะมีความสุข” แต่เพราะว่าไม่มีสิ่งนั้น ตัวผมเองจึงไม่มีความสุข

เป็น

 

Sponsored
สมัครยูฟ่า

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *