ภัยอันตรายจากสัมภาระ

Image result for สัมภาระ

และสาเหตุสุดท้ายคือ “การเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในญี่ปุ่น”

ผมคิดว่าแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในญี่ปุ่นส่งผลกระทบต่อค่านิยมของ พวกเราทุกคนในหลาย ๆ ด้านเป็นอย่างมาก และค่านิยมต่อข้าวของ ต่างๆก็เปลี่ยนแปลงจนมองเห็นได้อย่างชัดเจนด้วยเช่นกัน

คุณยุรุริ ไม เป็นนักเขียนการ์ตูนชื่อดังที่ได้รับความนิยมจาก การ์ตูนเรื่องที่บ้านของฉันไม่มีอะไรเลย ผมเองก็ได้รับอิทธิพล จากรูปถ่ายบ้านโล่ง ๆ ของเธอที่มีชื่อภาพว่า “แค่ทิ้งก็เปลี่ยน” สิ่งที่ ผมประทับใจในหนังสือเล่มนี้ก็คือ ฉากข้าวของต่างๆ ที่ยัดเอาไว้ ในบ้านได้กลายเป็น “ศัตรูร้าย” ของพวกเรา ผมเลยรู้สึกว่าเราอาจจะเสี่ยงตายจากสมบัติต่างๆ ที่เก็บรักษาไว้อย่างดีก็ได้ ในฉากนั้น ได้อธิบายไว้ว่า ข้าวของชิ้นสําคัญต่างๆ ได้ถูกสึนามิพัดไปจนราบ เป็นหน้ากลอง

ว่ากันว่า แผ่นดินไหวครั้งใหญ่จะเกิดทุก 1,000 ปี เมื่อมาถึง เหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 2000 มีคนเปรียบเทียบว่า ก็แค่เป็นเวลาเท่ากับคุณยายที่มีอายุ 100 ปี จํานวน 20 คน ถือได้ว่า ในจํานวนคุณยายทั้ง 20 คน จะมีคุณยาย 2 คนถูกกลืนหายไปกับ แผ่นดินไหว จํานวนเท่านี้จะถือว่าเยอะหรือว่าน้อยดีล่ะ

พอลองคิดถึงสาเหตุทั้งสามข้อที่ทําให้เกิดมินิมัลลิสต์ดูแล้ว 1. ข้อมูลและสัมภาระที่มีเยอะจนเกินไป

  1. ความก้าวหน้าของการบริการและเทคโนโลยีทําให้ไม่จําเป็น ต้องมีข้าวของหลายชิ้น
  2. การเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในญี่ปุ่น

ผมกลับคิดว่า ที่มีมินิมัลลิสต์เกิดขึ้นมาในช่วงหลายปีมานี้เป็น เรื่องที่จําเป็นจริงๆ และรู้สึกว่ามินิมัลลิสต์ไม่ได้เกิดมาจากความคิด ชั่ววูบหรือหลงใหลในไลฟ์สไตล์ แต่จําเป็นต้องเกิดขึ้นจากเหตุผล ที่ลึกซึ้งกว่านั้น

 

Sponsored
สมัครยูฟ่า

การแทรกตัวของวัฒนธรรมการแชร์

Image result for airbnb

การบริการที่พัฒนาขึ้นทําให้ไม่ต้องพึ่งสิ่งของชิ้นอื่นๆ ก็เห็นได้ชัด ขึ้นด้วยเช่นกัน รวมทั้งการแทรกตัวของวัฒนธรรมการแชร์เรื่องที่ สนใจหรือการเป็นเจ้าของร่วมกันก็เป็นเรื่องที่กําลังได้รับความสนใจ ผมคิดว่า “การแชร์” ได้กลายเป็นคําที่ถูกยอมรับและเป็นคําที่ดูดี มากกว่าคําว่า “การครอบครอง” ที่ได้มีความสุขอยู่คนเดียว

การคมนาคมในต่างจังหวัดแบบ “1 คนต่อรถ 1 คน 22 จําเป็นอยู่ แต่สําหรับเมืองใหญ่ ๆ ที่มีการพัฒนาระบบขนส่งมวลชน แล้วก็สามารถใช้บริการรถสาธารณะได้โดยไม่ต้องมีรถเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเสียภาษีให้สูญเปล่า และไม่ต้องเสียค่าบํารุงรักษาอีกด้วย นอกจากนี้ถ้าสามารถอุทิศตัวเพื่อสิ่งแวดล้อมได้ละก็ กระแสนี้คงจะ ได้รับความนิยมขึ้นเรื่อย ๆ

ค่านิยมในการแชร์ที่อยู่อาศัย เช่น แชร์เฮ้าส์หรือโซเชียล อพาร์ตเมนต์เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ถ้าใช้บริการ “CouchSurfing” หรือ “Airbnb” ก็สามารถให้นักเดินทางจากทั่วโลกมายืมห้องว่าง ในบ้านของเราได้

ตอนนี้โลกของเรากลายเป็นยุคที่สามารถแชร์พื้นที่หรือข้าวของ ที่เราไม่ได้ใช้ประโยชน์กับคนที่ต้องการได้อย่างง่ายดายแล้ว

 

จัดทำโดย
บาคาร่า

ของใช้เพื่อลดสัมภาระ

Image result for สัมภาระ

ของใช้ที่ขาดไม่ได้ชิ้นหนึ่งสําหรับผมก็คือ ScanSnap ผมใช้ สแกนเอกสารต่างๆ มีรูปภาพและกระดาษจํานวนไม่น้อยที่ผมทิ้งไป หลังจากที่สแกนเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งอย่างแรกก็คือภาพฟิล์ม รูปภาพจากกล้องคอมแพ็กต์ที่ผมยัดเอาไว้ในกระเป๋า (นี่ต้องการ จะสื่ออะไรกันแน่) และฟิล์มสีที่ผมเคยเก็บไว้ในตู้ใส่ของ

หลังจากทิ้งภาพถ่ายที่สแกนเก็บไว้เรียบร้อยก็สาม เหล่านั้นได้ง่ายขึ้น

ScanSnap นี่สุดยอดจริงๆ ไม่ว่ารูปจะใหญ่ขนาดไหนก็เปลี่ยน ให้เป็นไฟล์ดิจิทัลได้เพียงชั่วพริบตา ทําให้ผมสามารถตัดใจทิ้ง จดหมายสมัยอนุบาล การ์ดอวยพรปีใหม่ หรือนิตยสารที่ไม่ยอมทิ้ง ได้เสียที

“การสแกน” หนังสือเพื่อทําให้อยู่ในไฟล์ PDF แพร่หลายมากขึ้น และหลังจากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 2012 ก็มี Amazon Kindle ฉบับ

ขาย จนทําให้อุปกรณ์อ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์เป็น ที่นิยมขึ้นมา

คงจะมีหลายคนที่ฟังเพลงจากสมาร์ทโฟนหรือไม่ก็ไอพ็อดเท่านั้น แต่สําหรับผมมี MacBook Air เครื่องเดียวก็สามารถเพลิดเพลินไป กับการดูหนังฟังเพลงได้ ตอนนี้ถึงผมจะไม่มีโทรทัศน์แล้ว แต่ก็ สามารถซื้อรายการโทรทัศน์ที่อยากดูจากเว็บไซต์ได้ และสามารถ เช็กอีเมลได้ตลอดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน นอกจากนี้ยังสามารถทํางานได้ ทุกที่เพียงแค่ใส่ไฟล์เอาไว้ใน Dropbox และยังมี WiFi กับบลูทูธ ที่ไม่ต้องใช้สายเคเบิล จึงทําให้ประชุมผ่าน Skype ที่ไหนก็ได้โดย ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ

ที่ผมพูดมาทั้งหมดก็เพราะต้องการจะบอกว่า การพัฒนาของ เทคโนโลยีช่วยลดจํานวนข้าวของลงได้นั่นเอง

 

นำเสนอโดย
แทงบอลออนไลน์

ไม่ว่าอะไรก็ทําได้ด้วยสมาร์ทโฟน

Image result for สมาร์ทโฟน

สาเหตุที่สองคือ “ความก้าวหน้าของการบริการและเทคโนโลยีทําให้ ไม่จําเป็นต้องมีข้าวของหลายชิ้น”

ต้องมีข้าวของหลายชิ้นอยู่ในมือก็สามารถจัดการกับสิ่งต่างๆ ได้

ที่ทุกวันนี้เราไม่จําเป็นต้องมีโทรศัพท์ กล้องถ่ายรูป โทรทัศน์ ของเล่นวิดีโอ เครื่องเล่นเกม นาฬิกา ปฏิทิน ไฟฉาย แผนที่ สมุดจด ก็เพราะว่าทั้งหมดรวมอยู่ในสมาร์ทโฟนแล้ว นอกจากนี้ เข็มทิศ แผนที่รถไฟ พจนานุกรมเล่มหนา ๆ แค็ตตาล็อกเล่มใหญ่ สมุดเงินฝาก หรือแม้กระทั่งตัวเครื่องบินก็มีอยู่ในสมาร์ทโฟน

เมื่อพูดถึงสมาร์ทโฟน ไอโฟนรุ่นแรกวางขายในปี ค.ศ. 2007 และต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ไอโฟน 4 ก็ตามมา ผมคิดว่า สําหรับ มินิมัลลิสต์ทั้งหลาย สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือสมาร์ทโฟนนี่แหละ แม้ว่าจะเป็นคนที่มีข้าวของน้อยสักเพียงใด แต่สิ่งที่ทุกคนจะต้องมี ก็คือสมาร์ทโฟน แค่มีสมาร์ทโฟนก็สามารถทําเรื่องต่างๆ ได้มากมาย โดยไม่ต้องมีอุปกรณ์อื่นๆ

ใครจะคิดว่าเดี๋ยวนี้เราจะสามารถทําให้ข้าวของลดลงด้วยการ ทําให้เป็นไฟล์ดิจิทัล ผมทิ้งข้าวของพวกนั้นไปร้องไห้ไปหลังจาก ที่ถ่ายรูปไว้แล้ว ถ้าไม่มีรูปถ่ายที่สามารถแปลงเป็นไฟล์ดิจิทัลได้ ผมก็คงเก็บของพวกนั้นต่อไปเรื่อย ๆ

ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีในสมัยนี้ทําให้พวกเราไม่จําเป็น

 

Sponsored
บาคาร่า

 

ผมเป็นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กอึดๆ ตัวหนึ่ง

Image result for โน๊ตบุ๊ค อึด

เป็นโน้ตบุ๊กอีด ๆ ที่มีไอคอน “อยู่ระหว่างการประมวลผล” หมุนอยู่ ตลอดเวลา ข้อมูลที่มีอยู่แล้วก็เยอะเหลือเกิน แถมยังมีเรื่องที่ต้อง จัดการอีกมากจนเครื่องแทบจะแฮ้ง ถึงแม้ว่าอยากจะทําอะไรใหม่ ๆ

ก็ทําได้แต่สิ่งง่าย ๆ เท่านั้น ว่ากันว่า มนุษย์เราคิดเรื่องต่าง ๆ ประมาณ 60,000 เรื่องต่อวัน และ 95 เปอร์เซ็นต์จากทั้งหมด เป็นเรื่องเดียวกับที่คิดเมื่อวาน และ 80 เปอร์เซ็นต์นั้นเป็นความคิดแง่ลบ

พอมาลองคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนดูแล้ว ทุกวันผมจะรู้สึกหวาดหวัน กับอนาคตที่ไม่แน่นอน กลุ้มใจกับงานของตัวเอง และเอาแต่กังวล ว่าผู้คนรอบข้างจะคิดอย่างไรกับผม จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่ 80 เปอร์เซ็นต์ หรอก ผมมีความคิดแง่ลบลอยอยู่ในหัวตลอดเวลาเลยต่างหาก ผม มันก็แค่โน้ตบุ๊กห่วยๆ ที่มีแต่เรื่องงานเต็มไปหมด แถมยังประมวลผล แต่เรื่องเดิม ๆ ที่เหมือนกับเมื่อวานออกมา แม้จะใส่ข้อมูลลงไปก็ ไม่เคยได้คําตอบใหม่ ๆ ออกมาเลย

ผมควรจะทําอย่างไรดีเพื่อให้กลับมาทํางานได้อย่างกระฉับกระเฉง อีกครั้ง กําหนดการวางขายโน้ตบุ๊กตัวใหม่ที่น่าดึงดูดกว่าเดิมก็ยัง ไม่มีอีกต่างหาก ถ้ามนุษย์เราเหมือนกับฮาร์ดแวร์เมื่อ 50,000 ปีก่อนจริงๆ ละก็ เราคงทําได้แต่จัดการกับสิ่งที่ไม่จําเป็นเพื่อทําให้ ตัวเองสบายตัวขึ้น ลดจํานวนข้อมูลต่าง ๆ ในฮาร์ดดิสก์ และลด จํานวนแอพพลิเคชั่นที่กําลังทํางานอยู่ ถ้าทําแบบนี้เราคงจะไม่ต้อง แบกรับข้อมูลจํานวนมาก และวันที่เราจะได้ประมวลผลอะไรใหม่ ๆ ก็น่าจะมาถึง

 

Sponsored
UFABET

มนุษย์คือฮาร์ดแวร์เมื่อ 50,000 ปีก่อน

Related image

ผมได้ยินมาว่า มนุษย์อย่างพวกเราเป็นฮาร์ดแวร์ที่ไม่ได้ต่างอะไร จากเมื่อ 50,000 ปีก่อน สมองของพวกเราที่ทําหน้าที่เป็นฮาร์ดดิสก์ หน่วยความจํา และหน่วยประมวลผล นอกจากจะไม่พัฒนาไป จากสมัยเอโดะเมื่อ 400 ปีก่อนแล้ว ยังคงอยู่กับที่เหมือนเมื่อ 50,000 ปีก่อนด้วย

 

“พวกเราได้คิดค้นมนุษย์ดีไซน์ใหม่ขึ้นมาโดยเริ่มจากศูนย์ ซึ่ง การทํางานของสมองจะเร็วกว่าเวอร์ชันก่อน 30 เปอร์เซ็นต์ มีหน่วย ความจํามากกว่าเดิม 2 เท่า และสูงขึ้น 3 เซนติเมตร ส่วนน้ําหนัก เบาลง 2 กิโลกรัม เราขอเสนอ iHuman 2 ครับ” ใช่ว่าบริษัท Apple จะผลิตนวัตกรรมแบบนี้ออกมาได้ซะที่ไหนกัน

สภาพความเป็นจริงของพวกเราตอนนี้คือ มีทั้งข้อมูลและข้าวของ มากมายถูกยัดลงมาในฮาร์ดแวร์ตัวเดิมที่ไม่ได้พัฒนาไปจากเมื่อ 50,000 ปีก่อนเลย ฮาร์ดดิสก์ที่มีพื้นที่จํากัดแต่เต็มไปด้วยข้อมูลที่ ไม่จําเป็น หน่วยความจําที่มีค่าก็ถูกแบ่งไปให้การพะวงกับสายตา ของคนอื่น การไล่ตามข้าวของและการจัดการข้าวของต่างๆ จึง ไม่แปลกที่พวกเราจะมองไม่เห็นความสําคัญที่แท้จริงของสิ่งของชิ้น สําคัญ และก็คงจะเอาแต่เสพความบันเทิงในช่วงสั้นๆ ต่อไปเรื่อยๆ แถมยังรู้สึกวุ่นวายจนต้องมานั่งหลอกตัวเองไปวันๆ ด้วยเกมใน สมาร์ทโฟน ข่าวซุบซิบ หรือแอลกอฮอล์…ผมเคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน

 

จัดทำโดย
สมัครยูฟ่า

 

การทิ้งข้าวของที่ไม่จําเป็น ชีวิตที่เรียบง่าย และการทํางานได้ทุกที่

Image result for ทิ้งข้าวของ

การทิ้งข้าวของที่ไม่จําเป็น ชีวิตที่เรียบง่าย และการทํางานได้ ทุกที่ ทั้งสามสิ่งนี้คือความคิดพื้นฐานที่เกิดจากการลดจํานวนข้าวของ ที่ไม่จําเป็นแล้วทําให้สามารถใช้ชีวิตและทํางานได้อย่างสบายใจ มากขึ้น ซึ่งแพร่หลายและนิยมอย่างมากในช่วง ค.ศ. 2010 ในปีเดียว กันนั้นยังมีหนังสือ ชีวิตดีขึ้นทุกๆ ด้านด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว ของคุณคนโด มาริเอะ ก็ได้รับความนิยมด้วยเช่นกัน หลังจากนั้น หลายปีต่อมาก็มีมินิมัลลิสต์ปรากฏตัวขึ้นมาในญี่ปุ่น ผมคิดว่ามี ปัจจัยหลักๆ อยู่ 3 ข้อดังนี้

1. ข้อมูลและสัมภาระที่มีเยอะเกินไป

2.ความก้าวหน้าของการบริการและเทคโนโลยีทําให้ไม่จําเป็น ต้องมีข้าวของหลายชิ้น

3.เหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในญี่ปุ่น

ปริมาณข้อมูลที่มากเกินจะรับมือไหว

สาเหตแรกคือ “ข้อมูลและสัมภาระที่มีเยอะเกินไป” ระยะหลัง มานี้ผมไม่ค่อยได้ยินคําว่า “โลกาภิวัตน์” สักเท่าไหร่แล้ว ผมคิดว่า เป็นเพราะในปัจจุบันโลกเราเป็นโลกาภิวัตน์แล้ว จึงไม่จําเป็นที่จะ ต้องมาพูดถึงคํานี้อีกต่อไป เดี๋ยวนี้แค่เปิดสมาร์ทโฟน ข่าวหรือ เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั่วโลกก็วิ่งเข้ามาหาเรา และยังสามารถ ซื้อสินค้าต่าง ๆ ที่ชอบได้จากเว็บไซต์ Amazon ที่มีอยู่ทั่วโลกได้ อีกด้วย นอกจากนี้ยังสามารถดูรายการโทรทัศน์ต่างๆ จากทั่วทุก มุมโลก หรือแม้กระทั้งวิทยุก็สามารถฟังได้ด้วยเช่นกัน

เพื่อนๆ รอบตัวของผมมักจะทําตัวเป็นนักเขียน นักชิม หรือไม่ ก็ผู้รายงานข่าวภาคสนาม คอยส่งข่าวอัพเดตต่างๆ (ถึงแม้ว่าจะ ไม่ได้ขอก็เถอะ) ผ่านทางทวิตเตอร์ เฟซบุ๊ก หรือไลน์ให้เป็นประจํา นอกจากเพื่อนๆ ของผมแล้ว คนอื่นๆ ทั่วโลกก็ยังส่งข้อมูลจํานวน มากผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์คมาให้ผมได้เพลิดเพลินด้วยเช่นกัน

จากข้อมูลเกี่ยวกับการจัดการข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตในปี ค.ศ. 2014 พบว่า ใน 1 นาที่มีวิดีโออัพโหลดลงบนยูทูบทั้งหมด 306 ชั่วโมง ส่วนทวิตเตอร์มีการกดรีทวีต 430,000 ครั้ง และในแอพสโตร์มีการ ดาวน์โหลดแอพพลิเคชั่นกว่า 50,000 ครั้ง ทุกๆ วันข้อมูลเหล่านี้ จึงสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ จนมีคนพูดว่า ปริมาณข้อมูลที่ชาวญี่ปุ่น ได้รับอยู่ทุกวันนี้เท่ากับปริมาณข้อมูลที่คนในสมัยเอโดะได้รับใน 1 ปี หรือทั้งชีวิตสําหรับบางคนเลยทีเดียว

 

นำเสนอโดย
ยูฟ่าเบท

ที่สุดแห่งมินิมัลลิสต์คือใคร

Image result for ที่สุดแห่งมินิมัลลิสต์คือใคร

อาจจะไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ที่จะมาถามว่า มินิมัลลิสต์เกิดขึ้น เมื่อไหร่ และใครเป็นผู้ให้กําเนิดวิธีการใช้ชีวิตแบบมินิมัล และการ ที่จะมาถามว่าใครคือมินิมัลลิสต์ที่มีสมบัติน้อยที่สุดนั้นก็เป็นคําถาม ที่ไม่มีประโยชน์เช่นกัน เพราะว่าทุกคนเกิดมาโดยที่ไม่มีสมบัติอะไร ติดตัวมาเลยสักคน

ตอนนี้ลองมาคิดดูแล้ว สตีฟ จ็อบส์ นี่แหละที่เป็นมินิมัลลิสต์ อย่างสมบูรณ์แบบ แม่ชีเทเรซาเองก็เป็นมินิมัลลิสต์ด้วยเช่นกันตอนที่แม่ชีเทเรซาเสียชีวิต สิ่งที่เธอเหลือทิ้งไว้มีเพียงแค่ชุดส่าหรี เก่าๆ เสื้อคลุม ถุงกระดาษเก่าๆ และรองเท้าแตะขาดๆ เท่านั้น นอกจากนี้มหาตมาคานธีที่พร่ําสอนเรื่อง “การไม่ครอบครอง” ก็ยังเป็น มินิมัลลิสต์ด้วยเช่นกัน เพราะที่ห้องของเขาไม่มีข้าวของเลยแม้แต่ ชิ้นเดียว หรือจะเป็นนักปรัชญายุคกรีกโบราณอย่างไดโอจีนี่สเอง ก็เป็นมินิมัลลิสต์ด้วย เพราะเขามีเพียงแค่ผ้าผืนหนึ่งที่ใช้คลุม ร่างกายและชามหนึ่งใบใช้ดื่มน้ํา มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับนักปรัชญาผู้นี้ ว่า วันหนึ่งเขาเห็นเด็กกําลังใช้มือรองน้ําดื่ม เขาจึงหักชามที่มีอยู่ เพียงใบเดียวนี้แบ่งให้เด็กคนนั้น

ถ้านับตั้งแต่เริ่มมีสิ่งของเกิดขึ้น ก็คงนับได้ว่าไดโอจีนีสนี่แหละ ที่มีข้าวของน้อยที่สุด เพราะว่ามีเพียงแค่ผ้าคลุมตัวผืนเดียวเท่านั้น ถือว่ามีเจ้าแห่งมินิมัลลิสต์อยู่แล้ว จึงไม่มีประโยชน์ที่จะ “แข่งขันกัน มีข้าวของน้อยชิ้นที่สุด”

 

จัดทำโดย
ยูฟ่าเบท

 

เป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่การเป็นมินิมัลลิสต์

Related image

เป้าหมายของการเป็นมินิมัลลิสต์ไม่ใช่การทําให้ข้าวของลดลง แต่แท้จริงคือ หนทางในการค้นหาความสําคัญของข้าวของชิ้นต่างๆ ด้วยวิธีที่แตกต่างกันไป และยังเป็นหนทางที่นําไปสู่เรื่องราวที่สําคัญ ในชีวิตอีกด้วย ดังนั้นผมจึงอยากจะเล่าสิ่งที่ผมได้เห็นจากการลด จํานวนข้าวของต่างๆ

นอกจากนี้ผมก็ยังอยากจะเล่าถึงมินิมัลลิสต์ที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง กับข้าวของผ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยเช่นกัน เพราะว่าในปัจจุบันไม่ว่า อะไรก็ดูวุ่นวายไปหมด จึงทําให้มินิมัลลิสต์ที่เดิมที่สนใจแต่เรื่อง ข้าวของได้ขยายออกไปจนถึงสิ่งที่ไม่ใช่ข้าวของ – เพื่อที่จะรักษาข้าวของที่สําคัญเอาไว้ จึงต้องลดข้าวของที่ไม่ จําเป็นลง

อะไรที่ไม่จําเป็นก็ให้ลดลง เพื่อที่จะได้ใส่ใจกับข้าวของชิ้นที่ สําคัญมากขึ้น

เพราะว่าสิ่งที่ไม่จําเป็นเหล่านั้นจะก่อให้เกิดปัญหาต่างๆ ขึ้นมาได้ ในทุกสถานการณ์ ในทุกสถานการณ์

 

นำเสนอโดย
บาคาร่า

 

มินิมัลลิสต์คืออะไร

Image result for มินิมัลลิสต์คืออะไร

ความหมายของมินิมัลลิสต์คืออะไร แบบไหน จะต้องจัดการข้าว

ของให้เหลือน้อยเท่าไหร่จึงจะ ดิสต์ได้ ไม่ว่าจะนิยามยังไงก็ยังคงมีจุดที่กํากวมอยู่ดี ลองคิดดแล้ว มินิมัลลิสต์ก็คือ

“คนที่รู้ว่าอะไรสําคัญกับตัวเองจริงๆ” “คนที่ลดปริมาณข้าวของลงเพื่อรักษาสิ่งที่สําคัญเอาไว้”

ถ้ามีสิ่งของมากกว่า 100 ชิ้นขึ้นไปจะไม่เป็นมินิมัลลิสต์ หรือ ถ้าลดจํานวนข้าวของให้เหลือต่ํากว่า 100 ชิ้นถึงจะเป็นมินิมัลลิสต์ ถ้ามีโทรทัศน์จะไม่เป็นมินิมัลลิสต์ ถ้าสามารถนําของทั้งหมดที่มี ใส่ในกระเป๋าเดินทางได้ถึงจะเป็นมินิมัลลิสต์..กฏอะไรแบบนั้นน่ะ ไม่มีหรอกครับ เรา เดี๋ยวนี้มีคนที่ลองทําสิ่งแปลกใหม่เกี่ยวกับที่อยู่อาศัย เช่น คุณซาโตชิ มุราคามิ ที่ใช้ชีวิตโดยแบกบ้านที่ตัวเองสร้างขึ้นเองจาก กล่องโฟมย้ายไปมาอยู่ตลอด หรือคุณเคโกะ ซะคะซึเมะ ที่ใช้ชีวิต โดยแบกกระเป๋าเป้เพียงใบเดียวแล้วย้ายที่อยู่ไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีบ้าน เป็นของตัวเอง ถ้าเรานิยามว่าคนที่มีบ้านอยู่เป็นหลักแหล่งนั้นไม่ใช่ มินิมัลลิสต์ แล้วคนที่ย้ายที่อยู่เรื่อยๆ แบบนี้ล่ะเรียกว่าอะไร – สําหรับผม คนที่จะสามารถเรียกว่าเป็นมินิมัลลิสต์ได้ก็คือคน ที่รู้ว่าสิ่งไหนสําคัญสําหรับตัวเองจริงๆ ไม่ใช่คนที่อยากได้ของต่างๆ และเอาแต่สนใจสายตาของคนรอบข้าง และมินิมัลลิสต์ยังเป็นคน ที่พยายามลดข้าวของที่ไม่จําเป็นให้น้อยลง

แน่นอนว่าอะไรเป็นสิ่งสําคัญและควรจะให้ความสําคัญกับสิ่งไหน เป็นเรื่องที่แตกต่างกันในแต่ละคน การทําให้ข้าวของน้อยลงก็ด้วย เช่นกัน ดังนั้นมินิมัลลิสต์จึงไม่มีคํานิยามที่ตายตัว

 

Sponsored
แทงบอลออนไลน์